Kaszëbsczi kabaret Fif przedstôwiô:
Beniël nie przëniësë
Czej czlowiek je mlodi, tej różné glëpòtë sã gò trzimają. Nie mùżë ùsëdzëc doma. Dërch bë chòdzél, a chòdzél. A jak to gôdô mòja nenka – a jinszi pëwno tësz – òd tegò chòdzéńi nick dobrigò nie windzë.
Në wejlë, nie windzë, bò cësz mlodi beniël mógbë przëniësc dodóm. Z dzëwczãtama to je jinszô rzecz, òne mògo przëniësc dodóm baro wiëlë. Mùszo ùpasowac żebë nie bëlo jësz jëdnigò pësôka do żëwiëni.
Mòja cotka ta wszëtkò wiy – tak mie sã przënômi wedôwô – dërch chòdzy pò wsé a wszëtkò co ùczëjë przënôszy do nas. We strzoda pò pôlniù zôs wparzëla do naji. Czërwionô na pëskù jak pita, na pól zadëszony... òd biëganiy wnëkala na wëstrzód jizbe.
Tatk miôl sã wnëtka szpôrë pòlumióny òd ùcëkani, ale i tak mùszôl òstac, bò cotka gò widzala. Welë, cotka wnëkala w na jizba a riknęla:
– Wjéta wa co? Maryśka òd Pribów mô ùrodzony knôpa. To doch je kùnc swiata. To dzëwcza mô le szësnôsce lat. Chtësz to widzôl!!!
Jô so mëslôl – chòc rôz te bialkò rzëkla co nowigò, bò ò tim szporcë jô jësz czëté nie miôl. Maryśka kònczëla ósmô klasa. Welë jô so ji nigdë tak richtich nie przëzérôl ale òstatnio bëla jakbë wëpanialy. Wcale nie bëlo pù niy widzëc, że mdze miala dzëckò. Ale gôdajo, że co mé bëc to mdze.
Tatk wëzdrzôl nôprzód na cotka, té na nenka, a té jegò òcze skiërowalë sã prosto w mòja strona, jakbë jô miôl z tim wszëtczim co wspólnégò. Jô doch tam nawëtka pôlca nie przelożil. Wszëtce wiedzo, że to nie jô. Cësz ti tërô òd mie chcą. Chòdzëla, tej wëchòdzëla. Matizer noga, jô doch tësz dërch chòdza. Aha! Ò to jima chòdzi. Welë, përzinka prôwdë w tém mùżë bëc. Równak, blôs përzna, a móżë jësz mni.
– Widzisz te – rzëk tatk. – Te tësz dërch chòdzysz. Co te czasa tësz czegò nie zmajstrëjësz?
Mie sã zrobiylo glipië. Różni rzeczë mie so w lepië, ale dzëwczãta. Mòwe nié ma. Cotka sëeë propaganda. Chòdzy z wszëtczëmi glëpòtami do nas, a tej jô przóz nia dostôwaja. Niëch jdzë dodóm!
Tatk bël tak wëstraszony, że rzëk mie pòtemù, jak to sã stalo, że cotka z wùjo, majo blós... jëdnigò Paùelka. A bëlo to tak:
“W jëdna niedzela, pò pôlniù, wszëtce doma òdpòcziwalë na kanapië. Slônkò sã fejn swiëcëlo. Bëlo cëplo, a z tegò wszëtczigò wùjowi zëbralo sã na amorë. Môli Paùelk sëdzôl pòd kanapò, a zabôwiól sã klockama. Wùja rzëk:
– Môsz, synkù dzësãc zlotech, a bjô na lodë.
– Jô nie chca na lodë! – riknąl smôrkòl.
– Czëmù nie. Te doch baro lùbisz lodë?
– Nie, jô nie chca lodów!!!
– Czëmùsz nié! – wùja robil sã ji zli...
– Bò jô chca bëc jëdynaka!
Terô jô wiém, jak to bëlo, jakbë jô wiëdzôl ò tém rëchli, tej nigdë bem nie rëszil lodów. A terô... szkòda gadac. Niëch sã robio co chcą. Nôważniëjszi, że jô nigdë nick dodóm nie przëniosa!
Pioter Cëskòwsczi