Kaszëbsczi kabaret Fif przedstôwiô:
Żebë pchlë nie grëzlë
W swiãta Wiôldżi Nocë, wszëtcë knôpi szukelë dëgówczi, gałązczi brzozowé abò jałowcowé. Je to piãkny zwëk, wiele lepszi òd òbléwaniô wòdą.
Chãtny knôpi szlë do chëczów, gdze są młodé, forszné dzéwczãta. Skrôdelë sã z samégò rena, żebë dostac jesz brutczi w łóżkach. Czãsto jich sprzëmierzeńcã je tatk dzewùsów, chtëren òdmikô dwiérze.
Białczi a dzéwczãta mòżna dëgòwac blós pò nogach. Knôpi rzôdkò są dëgòwóny, równak czej córczi rëchli wstóną, tej òne mają prawò wëdëgòwac starëszków, chlopów ë bëńlów.
W nôdgrodã za bëlné dëgòwanié gòspòdëni dôwô gòscom pôrã jôjków, a czãsa jaczé dëtczi. Tak, że mòżna përzna zarobic. Jedny gôdają, że trzeba dëgòwac, żebë pchlë nie grëzlë. Jiny twierdzą, że ùżiwanié zelonëch gałązków a ùderziwanié nima wzãło swój pòczątk z palmów, chtërnyma lëdze żëdowsczi pòwitelë Pana Jezësa. Dëgòwanié wpliwô téż na pòprawã zdrowiégò.
Jednégò rokù na Jastrë do kaszëbsczi wsë przëjachôl biskùp. Pewno reno gò mielë wëdëgòwóny, bò béł jaczis nieswój. A że parafianie chcelë bëlno tak tczëwôrtnégò gòsca przëjąc, przëszëkòwelë rozmajitëch smaczków.
Nie wëszło to mù na zdrowié. Wieczór, czej zaczãła sã mszô biskùp pòdniósł rãce, a czej rzekł “Pón z Wama” òpadlë mù bùksë. Strząsł je z nóg, zawòlôl słuszka a rzekl:
– Wezże sënie te bùksë a zaniesë je do Zôkristii.
Knôp wzął ne bùksë, a mëslôl, że jak to są samég¸ biskùpa, tej mùszi je wëniesc z pòwôgą. Pòdniósl je do górë a wëmaszerowôl przez cali kòscól.
Kò zgódno z kaszëbską tradicją òstôl òn wëdëgòwóny, le përznã jinaczi. Òd tegò czasu pchlë sã jegò nie jimalë.
Pioter Cëskòwsczi